چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است ؟

چرا لبخندهایت آنقدر بی رنگ است ؟

اما افسوس...

هیچ نبود همیشه من بودم

و من و تنهایی پر از خاطره.

آری با تو هستم...

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی

چرا چشم هایت همیشه بارانی است!!!

درد عشق

گفتمش آغاز درد عشق چیست ؟

گفت آغازش سراسر بندگیست !

گفتمش پایان آن را هم بگو !

گفت پایانش همه شرمندگیست .

گفتمش درمانش را هم بگو !

گفت درمانی ندارد ، بی دواست !

گفتمش یک اندکی تسکین آن ؟

گفت تسکینش همه سوز و فناست !